عشق و هال و زندگی

parissa — Sat, 11 Feb 2006 20:05:05 GMT

واقعا چرا عشق بین اکثر مردم مرده؟؟

چرا نباید توی این دنیای غریب بتونی به کسی اعتماد کنی؟؟؟

چرا وقتی با کسی صاف و صادق برخورد م کنی,خیلی زود توی فکر می ره که از طریقی بتونه سرت شیره بماله و به نحوی فریب بده؟؟؟؟

چرا تو این دنیا هیچ کی نمی تونه حرفشو راحت بزنه؟؟؟؟

آخه چرا؟؟؟

همین چراهاست که آدم نمی تونه زندگی کنه آخه چرا؟؟؟؟

parissa — Sun, 05 Feb 2006 20:19:04 GMT

دل سنگ همینه دیگه...

parissa — Sat, 28 Jan 2006 17:35:20 GMT

♠ دل سنگ...

وقتي دل سنگت پر رنگ و رياست، وقتي صداقت هميشه بي صداست، وقتي يه بار نشده سر حرفات بموني، نتونستي قدر عشق بي ريارو بدوني، نمي تونم...نمي خوام كه با تو هم صدا بشم، من به خاطر خودت از تو بايد جدا بشم؛ نمي تونم...نمي خوام حرفاتو باور كنم، قصه ي دروغ تو رو از بر بكنم، اگر من ميخوام برم و امروز تنهات بذارم واسه اينه كه خودتو امروز تنها بذارم واسه اينه كه خودتو به تماشا بذارم ولي من هرگز نخواستم كه فراموشت كنم، مثل آسمون بي ستاره خاموشت كنم، صداي تيك تيك ساعت ميگه وقت رفتنه لحظه ي جدايي و خداحافظي گفتنه.

parissa — Tue, 24 Jan 2006 20:15:00 GMT

♣ هر کس گمشده ای دارد

و خدا گمشده ای داشت

هر کس دوتاست و خدا یکی بود

و یکی چگونه می توانست باشد؟

هر کس به اندازه ای که احساسش می کنند هست !

و خدا کسی که احساسش کند نداشت!

عظمت ها همواره در جست و جوی چشمی که آن را ببیند.

خوبی ها همواره نگران که آن را بفهمند.

و زیبایی ها تشنه ی دلی که عشق بورزد به او... .

دکتر علی شریعتی

به خدا نگو من مشکل دارم

به اون مشکل بگو " که من خدایی بزرگ دارم ... ! "

موافق نیستی ؟

parissa — Tue, 17 Jan 2006 09:12:46 GMT

بچه ها شوخی شوخی به گنجشکها سنگ می زنند... و گنجشکها جدی جدی می میرند... آدمها شوخی شوخی زخم می زنند... و قلبها جدی جدی می شکنند...و تو شوخی شوخی لبخند زدی ... و من جدی جدی عاشق شدم...

تنها

parissa — Thu, 12 Jan 2006 13:24:37 GMT

سلام

امروز دارم میمرم کسی که همیشه با من بود صبها با زنگ تلفن اون بیدار میشدم شبها به شب به خیر گفتن بهش میخوابیدم رفت رفتا من موندم تنهای تنها با یه عالمه اشک قایم شده تو دلم که تازه یادش اومده بیادا با من دوست بشه اما من اونا را نمیخواهم من به یه نفر دیگه ای احتیاج دارم اشکام جوری تو چشام جمع شده که نمیزاره تایپ کنم من موندم خدام همش دارم باهاش حرف میزنما گریه میکنم خسته اش کردم همیشه منتظر یه روزه بارونی بودم که دسته حمیدما بگیرما زیر بارون باهاش راه برم بدوم مسله اون بار اما همون روزی که بارون اومد دوستم رفتا من موندم اخه دوست ندارم خودم تنها برم زیر بارون من دوست داشتم با حمید برم اما الان فقط خودم هستم دلم میخواهد یه پریسا دیگه مثل خودم به وجود بیاد بغلش کنم زار زار واسش گریه کنما حرف بزنم بگم تنها موندی میخوای چی کار کنی با این همه تنهایی بگم دیگه اجازه نداری منتظر تلفن کسی باشی که بخواهی بیاد دنبالت بهی بگم پریسا خانوم برو دیگه حمید نداری تنها شدی تنهای تنهای تنها چرا این اسکا ولم نمیکنن انگار همینا هستند که ولت نمیکنن

بی تو مهتاب شبی از ان کوچه گزشتم همه تن چشم یدم خیره به دنبال تو گشتم

۲۲/۱۰/۸۴

تنهایی واسه تو وجود نداره...

parissa — Wed, 11 Jan 2006 16:30:43 GMT

هر چی فکر می کنم آخرش به این می رسم که تنهایی واسه ما آدما هیچ وقت تعریف نمی شه؛ همون طوری که بینهایت=صفر همیشه تعریف نشده بود و هست و خواهد بود.چون تنهایی واسه ما وجود نداره, چون فقط یه نفره که تنهاست, تنهایی فقط واسه اون تعریف می شه و با معنیه(منظورم همون تنهای بیکرانه), چون وقتی اون تنها ما آدما رو آفرید چیزی به این اسم تو وجود ما قرار نداد, اون خودش گفت تو هیچ وقت تنها نیستی و من با تو هستم؛ پس مهربون چرا اینقدر اصرار داری چیزی رو که وجود نداره...چیزی رو که تعریف نشده یه جوری توی ذهنت ایجاد کنی؟؟؟

پریسا ۲۱/۱۰/۸۴

parissa — Fri, 06 Jan 2006 07:07:05 GMT

دوست داشتن من ...

بچه که بودم فقط بلد بودم تا 10 بشمارم, نهایت هر چیزی 10 بود, از بابا بستنی میخواستم, 10 تا می خواستم. مامانو 10 تا دوست داشتم, ته دنیا 10 تا بود و این 10 تا خیلی قشنگ بود؛ ولی حالا نمی دونم ته دنیا چقدره ؟ نهایت دوست داشتن چند تاست؟ انگار خیلی هم حریص تر شدم, 1000 تا بستنی هم کفاف منو نمیده؛ اما میخوام بگم دوست دارم...میدونی چندتا ؟؟؟ به اندازه ی همون 10 تا .

parissa — Sun, 01 Jan 2006 13:57:09 GMT

روزی که تو به دنیا اومدی بارون می بارید اما این ابرا نبودن که می باریدن بلکه این فرشته ها بودن که گریه می کردن آخه یکیشون گم شده بود.

غمگین ترین قصه ی دنیا...

parissa — Mon, 26 Dec 2005 15:51:30 GMT

قصه ی دو خط موازی...

دو خط زاییده شدند. پسرکی در کلاس درس آنها را روی کاغذ کشید, آنوقت دو خط موازی چشمشان به هم افتاد و در همان یک نگاه قلبشان تپید و مهر یکدیگر را در سینه جای دادند. خط اولی گفت: ما می توانیم زندگی خوبی داشته باشیم و خط دومی از هیجان لرزید.

خط اولی گفت: خانه ای داشته باشیم در یک دنج کاغذ, من روزها کار می کنم, می توانم بروم خط کنار یک جاده دور افتاده و متروک شوم, یا خط کنار یک نردبان. خط دومی گفت: من هم می توانم خط کنار یک گلدان چهار گوش گل سرخ شوم, یا خط کنار یک نیمکت خالی در یک پارک کوچک و خلوت. خط اولی گفت: چه شغل شاعرانه ای و حتما زندگی خوشی خواهیم داشت.

در همین لحظه معلم فریاد زد دو خط موازی هیچ وقت به هم نمی رسند و بچه ها تکرار کردند: دو خط موازی هیچ وقت به هم نمی رسند. دو خط موازی لرزیدند. به هم دیگر نگاه کردند, و خط دومی پقی زد زیر گریه و خط اولی گفت: نه, این امکان نداره. حتما یه راهی پیدا میشه. دومی گفت: شنیدی که چه گفتند؟! هیچ راهی وجود نداره ما هیچ وقت به هم نمی رسیم و دوباره زد زیر گریه. خط اولی گفت: نباید ناامید شد, ما از صفحه خارج می شویم و دنیا رو زیر پا میذاریم. بالا خره کسی پیدا میشه که مشکل ما رو حل کنه. خط دومی آرام گرفت و آن دو اندوهناک از صفحه کاغذ بیرون خزیدند از زیر در کلاس درس گذشتند و وارد حیاط شدند و از آن لحظه به بعد سفرهای دو خط موازی شروع شد. آنها از دشتها گذشتند...از صحراهای سوزان...از کوه های بلند...از دره های عمیق...از دریاها...و از شهر های شلوغ... .سالها گذشت و دانشمندان زیادی را ملاقات کردند.

ریاضی دان به اونا گفت: این محال است. هیچ فرمول ریاضی شما را به هم نخواهد رساند. شما همه چیز را خراب می کنید. فیزیکدان گفت: بگذارید از همین الان ناامیدتان کنم, اگر می شد قوانین طبیعت را نادیده گرفت, دیگر دانشی به نام فیزیک وجود نداشت. پزشک گفت: از من کاری ساخته نیست, دردتان بی درمان است. شیمی دان گفت: شما دو عنصر غیر قابل ترکیب هستید, اگر قرار باشد با یکدیگر ترکیب شوید, مواد خواص خود را از دست خواهند داد. ستاره شناس گفت: شما خود خواه ترین موجودات روی زمین هستید رسیدن شما به هم مساویست با نابودی جهان, دنیا کن فیکون می شود, سیارات از مدار خارج می شوند, کرات با هم تصادف می کنند و نظام دنیا از هم می پاشد.چون شما یک قانون بزرگ را نقض کرده اید. فیلسوف گفت: متاسفم...جمع نقیضین محال است. و بالا خره به کودکی رسیدند کودک فقط سه کلمه گفت: شما به هم می رسید اما نه در دنیای واقعیات, آن را در دنیای دیگری جستجو کنید. دو خط موازی او را هم ترک کردند و باز هم به سفرهایشان ادامه دادند. اما حالا یه چیز داشت در وجودشان شکل می گرفت "آنها کم کم میل رسیدن به هم را از دست میدادند" . خط اولی گفت:این بی معنیست. خط دومی گفت: چی بی معنیست ؟ خط اولی گفت: این که به هم برسیم. خط دومی گفت: من هم همین طور فکر می کنم و آنها به راهشان ادامه دادند.

یک روز به یک دشت رسیدند. یک نقاش میان سبزه ها ایستاده بود و بر بومش نقاشی می کرد. خط اولی گفت: بیا وارد آن بوم نقاشی شویم و از این آوارگی نجات پیدا کنیم. خط دومی گفت: شاید ما هیچ وقت نباید از آن صفحه کاغذ بیرون می آمدیم. خط اولی گفت: در آن بوم نقاشی حتما آرامش خواهیم یافت, و آن دو وارد دشت شدند و روی دست نقاش رفتند و بعد روی قلمش. نقاش فکری کردو قلمش را حرکت داد و آنها دو ریل قطار شدند که از دشتی می گذشت و آنجا که خورشید سرخ آرام آرام پایین رفت سر دو خط موازی عاشقانه به هم رسیدند...